AMICALE NATIONALE DES ANCIENS PRISONNIERS POLITIQUES ET AYANT DROIT DE DACHAU ET DE SES COMMANDOS EXTERIEURS a.s.b.l.

 

Verslag over de activiteiten tijdens het jaar 2018 van de Amicale belge de Dachau.

In 2017 presenteerde de Vlaamse televisie een documentaireserie over de kinderen van de collaboratie. Deze serie werd ernstig bekritiseerd door de kinderen van het verzet en de kinderen van het vaderland (oorlogswezen).

 

Op 27 januari 2018 werden het boek gebaseerd op deze tv-documentaire en een boek over het detentiekamp Lokeren-Hekalo officieel voorgesteld op het gemeentehuis van Lokeren.

Op verzoek van vele vrienden heeft Roger de Taevernier, onze voorzitter, dit evenement bijgewoond. Maar ook hij was zeer kritisch over het initiatief van de Vlaamse televisie, vooral omdat het totaal ontbrak aan informatieve uitleg over de activiteiten van het samenwerkingsverband. Volgens hem hadden de producenten van het programma kunnen beginnen met een serie over de kinderen van het verzet. Tijdens de bijeenkomst sprak Roger uitvoerig met Koen Aerts, de hoofdproducent van de serie. Intussen is onze voorzitter gecontacteerd door de VRT (Vlaamse Radio Televisie). Onlangs vond een eerste contact plaats bij hem thuis met interviews, foto's en opnames. Wordt vervolgd...

Zoals elk jaar vertegenwoordigde Roger de Belgische Amicale op de herdenkingsdagen van de politieke gevangenen in het Enclos des Fusillés in Brussel (28/4), van de gevangenen Nacht und Nebel (5/8), van de slachtoffers van Meensel-Kiezegem (5/8). Hij nam ook deel aan de kinderbijeenkomst "Onze Bay-Bee - kinderen van het verzet - Gisele Burket.

Deze laatste bijeenkomst vond plaats ter gelegenheid van de onthulling van een monument ter nagedachtenis van de bemanningsleden van een RAF Lancaster B17-toestel.

Op 17/8/1943 werd een RAF Lancaster B17 vliegtuig neergeschoten door een Duits jachtvliegtuig bestuurd door Erich Burkert. De bommenwerper stortte neer in de buurt van Sas 6. Alle 10 bemanningsleden konden het vliegtuig op tijd verlaten en overleefden allen de crash. Zeven van hen werden krijgsgevangen genomen door de GFP. De 3 anderen (Minnich, Sarnow en White) werden opgepakt door de verzetsgroep Turnhout-Mol.

John White verborg zich voor een paar dagen in het familiehuis van onze president. Zijn vader, Alfons de Taevernier, bracht hem vervolgens naar Brussel om hem in contact te brengen met de Groupe Comète, die gespecialiseerd is in het overbrengen van piloten naar Engeland via Frankrijk en Spanje. Enkele weken later keerde White naar huis terug tot grote vreugde van zijn ouders die het bericht hadden ontvangen dat hij "vermist in actie" was.

Kinderen, kleinkinderen ... piloten, verzetsstrijders, maar ook de dochter van de Duitse piloot (Gisele Burkert) woonden de onthulling bij van het monument waar de crash plaatsvond.

Wat een mooi voorbeeld van verbroedering!

John White luisterde naar Roger's verhaal over zijn vader. Toen hij hoorde dat Rogers vader in KZ Dachau was gestorven, bedekten tranen zijn gezicht. Voor Roger was het een dag om nooit te vergeten.

Op 19/9 vertegenwoordigde Roger opnieuw L'Amicale bij de herdenkingsplechtigheid op het Breendonk Memorial.

Eind 2018 heeft onze voorzitter de vergaderingen van de Memory Group bijgewoond met het oog op de organisatie van een nationaal symposium over de Schutzhäftlinge, dat gepland is voor 30 maart 2019. Barbara Distel was uitgenodigd als spreker op dit evenement.

Tenslotte geeft Roger regelmatig voordrachten over de verzetsactiviteiten van zijn vader, Alfons de Taevernier, in scholen en culturele kringen.

Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)

 

Roger2018tatigkeitsberichtbelge

 


 

Het verhaal van Alfons de Taevernier

 detaevernier1939small

lees het verhaal

 

een interview met Roger de Tavernier, zoon van Alfons.

interview

 

boeken livres

Gevangenissen

Booker Michael "Colditz" (Pictorial collection)
De Jaegher Mieke "De weggevoerden"
Wachsmann Nikolaus "Hitlers gevangenissen"

Concentratiekampen

Alakus/Kriefarz/Vorberg "Sex-Zwangarbeit"
Amesberger/Auer/Halbmeyer "Sexualisierte Gewalt" (Weibliche Erfahrungen in KZ)
Bakels Floris "Nacht und Nebel"
Benz / Distel "Ort des Terrors" (deel 1-2-3-4-5-6-7-8-9)
Benz/Distel/Königseder "Nationalsozialistischer Zwangslager"
Brückner Wolfgang "Arbeit macht frei" (Herkunft und Hintergrund der KZ-Devise)
"De laatste getuigen" (Werkgroep 10/12/2008)
Cagnol Jean "Nuit et Brouillard"
d'AlmeidaFabrice "Les gardiens des KZ et leurs loisirs"
De Laender Jan "Het hart van de duisternis"
Feron André "Je ne puis oublier"
Gabriel-Mailänder-Neuhofer-Rieger "Lagersystem und Repräsentation" (Dr Schenk-Dachau)
Hachett David "The Buchenwald Report"
Kühn Heinz "Blutzeugen" (Bistum Berlin)
Knigge /Wagner "Forced Labor" (The Germans,the forced labor and the war)
Lambrechts René "Wij, Muselmanner"
Maes frans "Het doet nog pijn" (tekeningen)
Mampaey/Moreau "Niet opnieuw" (jongeren en overlevenden)
Maurice Violette " NN Nacht und Nebel"
Oth Karin "Das System der NZ Konzentrationslager "
Schilde/Tuchel "Columbia-Haus" (Berliner KZ 1933/1936)
Schulte Jan "Zwangsarbeit und Vernichtung –SS Wirtschaftsimperium" (Oswald Pohl )
Sofsky Wolfgang "Die Ordnung des Terrors"
Sommer Robert "Das KZ Bordell" (sexuelle Zwangsarbeit)
Vanden bergh Erwin "Ieder het zijne" (Mollenaars in de Concentratiekampen)
Van den Berghe Gie "De zot van Rekem" – "Gott mit uns"
Vogelaer Jacq "Over kampliteratuur"
Van Eck Ludo "Boek der kampen"

Dachau

Abbé Froidure "Au bagne d'Esterwegen" (ook Bayreuth en Dachau !!)
Abzug Robert "Inside the vicious hearth" (bevrijding p87-103)
Beimler Hans "Im Mörderlager Dachau"
Benz – Distel "Ort des Terrors" deel 1en 2)
Berben Paul "Dachau 1933 – 1945"
Bernard Jean "Pfarrerblock – 25487"
Bertrand François "Notre devoir de mémoire" (Todeszug)
Bridgeman Jon "End of the Holocaust" (bevrijding p 61 – 76)
Brome Vincent "The way back" (Pat O' Leary – CID)
Brückner Wolfgang "Arbeit macht Frei"
Buechner Howaard "The Hour of the Avenger" – (Sparks) (bevrijding Dachau)
C.I.D. "Nie wieder – Never again"
Churchill Peter "The spirit in the cage"
Clair Jean "La barbarie ordinaire"
Cobden John "Dachau : Reality and Myth" (revisionisme)
Cummins Paul "Dachau Song" (Herbert Ziegler)
Dachau 1945-1985 "Herdenking van de bevrijding"
Dachau defendants "Life Stories – War Crimes"
Dachauer Dokumente "Die letzten 100 Tage des KZ Dachau"
"Endstation Dachau – Der Todeszug aus Buchenwald"
Dachaer Hefte (1-2-5-6-7-8-11-13-15-16-18-19-20-21-22-23-24-25)
Dachauer Symposien 1-2-3-4-5-6-7
Dachau."Around the Concentration Camp" (zie rode farde)
Dachau "Liberation" (zie rode farde)
Dachau "The Trials – Martin Gottfried Weiss" (zie rode farde)
Dann Sam "Dachau 29-4-1945 - The Rainbow Liberation Memoirs"
Fraysse Renée "De Francfort a Dachau"
Ganor Solly "Das andere Leben" (Dachau-Aussenlager) + beeldboek
Gerard Jo "Interview de L'Abbé Froidure"
Gerhardus/Mensing "Namen statt Nummern – Dachauer Lebensbilder"
Gerz Jochen "Das Dachau Projekt"
Goehring Ludwig "Dachau – Flossenburg – Neuengamme"
Govers Frans "Stemmen uit Dachau"
Grabowsky Hans "Das Geld des Terrors" (Dachau p 141 en 433)
Green Joshua "Justice at Dachau"
Gross K.A. "Fünf Minuten vor zwoelf"
Gross K.A. "Zweitausend Tage Dachau"
Gruberova – Zeller "Geboren im KZ" (Kaufering 1)
Gruner Martin "Verurteilt in Dachau" (KZ-Kommandant Alex Piorowski)
Gun Nerin "Day of the Americans"
Halow Joseph "Innocent at Dachau"(revisionisme)
Haulot Arthur "J'ai voulu vivre – Journal de camp" – "Poèmes du sang"
Hirsh Michael "De bevrijders" (Kaufering en Dachau)
Israel David "The day the Thunderbird cried" (Liberation of Dachau )( Hfdst. III)
Kalmar Rudolf "Zeit ohne Gnade" (die Wahreit 1938-1945)
Kammerer Jean "La baraque des pretres à Dachau"
Kastner Wolfram "Eine deutsche Strasse" (Dachauer Strasse)
Koch Oskar "Dachau-Landsberg / Justizmord" (revisionisme)
Knooph "Een theater in Dachau"
Kopac Vlaslo "Blickwechsel" (tekeningen)
Kuci – Haulot "Dachau "
Kupfer – Koberwitz "Dachau 1942 -1945"
KZ – "Dachau 1933 _1945"
KZ " Dachau – Allach - Ende und Anfang"
KZ "Menschen und Dingen im KZ Dachau" (Zeit-Raum-Beziehung)
KZ "Sie gaben uns wieder Hoffnung"(Geburt im KZ-Aussenlager Kaufering I)
Lessing Holder "Der erste Dachauer Prozess"
Linden John"Surrender of Dachau"(29/4/1945)
Lovith Egor "Ich zeige wenig und sage alles" (Pastelle – Gemalde – Zeichnungen)
Mannheimer Max "Spätes Tagebuch"
Marcuse Harold "Legacies of Dachau"
Mauroy (L'abbé) "Mes prisons et Dachau"
Michelet Edmond "Rue de la Liberté"
Music Zoran "Nous ne sommes pas les derniers"(tekeningen)
Musiol Theodoor "Dachau" (Pools)
Neuhausler Johan "Wie war es im KZ Dachau"
Neurath Paul Martin "The Society of Terror – Dachau and Buchenwald"
Paternotte Jean "Labyrinthe Nazi" (getuigenis van gevangene 40512 - 1942/1945)
Perry Michael "Dachau liberated – Report by the US Seventh Army"
Pesson Louis "Je n'avais que vingt ans" (survivre à l'horreur – Struthof/Dachau)
Py Bernard "Dans le camp de concentration de Dachau j'ai trouvé le bonheur
Quentin Clément "Stueck 72889 – Cobaye humain à Dachau"
Richardy Hans Gunther "Schule der Gewalt - KZ-Dachau"
Riedel Dirk "Kerker im KZ Dachau" (Die Bunker)
Röder Karl "Nachtwache" (10 Jahre KZ Dachau und Flossenburg)
Rost Nico "Goethe in Dachau"
Rost Nico "Ich war wieder da"
Rovan Joseph "Geschichten aus Dachau"
Ryback Timothy "The last Survivor
Sacco Jack "Where the Birds never sang" (bevrijding)
Sales P Hess "KZ Dachau – Eine Welt ohne Gott"
Schalm Sabine "Uberleben durch Arbeit" ( Aussenlager des KZ Dachau)
Schneider /van de Westelaken "De bus uit Dachau"
Schwake Gregor "Moench hinter Stacheldrath"
Schwenke Kerstin "Die Besatzer und die Öffnung der Kz" (Dachau)
Selzer Michael "Deliverance Day – The last Hours at Dachau
Smith Marcus "Dachau –" The harrowing of Hell"
Steinbacher Sybille "Dachau – Die Stadt und das KZ in der NS-Zeit"
Steinbock Johann "Das Ende von Dachau"
Union Belge "Journal de Dachau" (1 tot 17 / reproduit en 1949)
Van Eck Ludo "Zo was het in Dachau"
Wagner Karl "Ich schlage nicht" (Beitrage zur Geschichte des KZ Dachau-Allach)
Wagner Andreas "Todesmarch"
Werner Helmut "Hitlers Alchemisten" (Goldherstellung im KZ Dachau)
Whitlock Flint "The rock of Anzio" (45 th Inf Div – Liberation of Dachau hfst 12)
Wikipedia "Personal im KZ Dachau"
"Todes opfer im KZ Dachau"

Wittman Max "Weltreise nach Dachau"
Zamecnik Stainslav "C'était ça Dachau"

webshop CID

 

logolagergemeinshaftbelgie

 

 

 

Amicale belge des Anciens Prisonniers Politiques et Ayants-droit

De Dachau et de ses Commandos Exterieurs

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Historie

clandestien opgericht in Dachau onder de naam "Commandement Comité National Belge" en uit de illegaliteit getreden op 29 april 1945 om 17.50 uur.
Uitgave van het bulletin "L'Union Belge" waarvan 17 nummers in het kamp verschenen.
Eerste congres in Brussel in oktober 1945.
Amicalement constitué en ASBL (Moniteur du 11/10/1947 numéro 2147)
Voorzitter: Arthur Haulot
Algemeen secretaris: Georges Valéry Walraeve

scanintrolagergemeinshaft

Doelen

Groepeer de voormalige P.P.s van Dachau en zijn buitencommando's.
Verdediging van morele en materiële rechten, welke rechten worden verstaan in de ruimste zin die deze uitdrukking kan inhouden.
Om de herinnering aan de offers van de beste zonen en dochters van het land in stand te houden. Totale actie ter verdediging van de Vrede en tegen de terugkeer van de verschrikkingen van de concentratiekampen.

Aantal personeelsleden op het moment van vrijlating

930 overlevenden voor Dachau (de Belgen die nu in externe commando's zitten niet meegerekend).

Urnen

Om de nagedachtenis van haar martelaren te eren, beschouwde de Amicale het als haar heilige plicht om urnen met anonieme as uit het kampcrematorium of beenderen uit de massagraven van de Leitenberg plechtig te deponeren. Deze zijn sinds 1950 officieel overhandigd in de volgende steden van België :

1950 bij het Nationaal Monument in Breendonk.
1953 in Antwerpen
1954 in Charleroi
1955 in Gent
1956 in Namen
1957 in Luik
1958 in Brussel
1959 in Bergen
1960 in Heist aan Zee
1968 in Hodeige
1969 in Tournai, Henri-Chapelle en Leuven (Buchenwald Mausoleum)
1970 bij de Nationale Schietpartij door de Broederschap van Nazi Kampen en Gevangenissen), in Halle, Menen en Eeklo
1971 in Mechelen (Monument van de P.P.) en Dinant
1972 in Brugge
1973 in Malmedy
1974 in Mariembourg
1975 in Grâce-Hollogne en in het Huis van Verzet (Brussel)
1976 in Waterloo
1979 in Antwerpen
1981 in Visé en Sambreville
1983 in de stad Soheit Tinlo (Land van het Crematorium)

Originele nationale vlag

De rode driehoek en de letter B, door Pierre Festers en Jacques Falaise aan het kamp zelf toevertrouwd, met de uit de SS-reserves gestolen stof, zijn omgeven door zilveren galon van SS-uniformen. Op de achterkant staat de ster van Belgisch Congo.
Deze vlag wapperde trots op het appèlplein van het kamp op 1 mei 1945.
De Belgische Amicale heeft deze vlag doorgegeven aan het Gedenkstätte Museum.

Herdenkingsplaquette

Door onze Amicale in 1955 aangebracht op de binnenmuur van het crematorium, met de volgende tekst: "Gij die naar deze plaats van lijden komt, ontvangt uzelf en denkt aan hen van ons die hier gevallen zijn, voor vrede en België".
In 2012 werd een gedenkplaat aangebracht op de muur van de Leitenbergse Gemeenteputten.

Processen van de beulen in 1945 in Dachau

De Belgische Amicale van Dachau, in de persoon van haar voorzitter en haar secretaris-generaal, belangrijkste getuigen voor de openbare aanklager, werd op bevel van de Amerikaanse regering (Oorlogsmisdadenproces) opgeroepen om tegen de SS-stieren te getuigen en om ertoe bij te dragen dat recht wordt gedaan.

Comité International de Dachau (C.I.D.)

 

De Amicale belge de Dachau ligt aan de basis van de vernieuwing in november 1955 van het Internationaal Comité van Dachau en is er de stichter van (hoofdzetel in Brussel - ASBL Moniteur nr 3987).prikkeldraadScan 3

Eed van de Ouderen

Gesproken op 29 mei 1955 voor de massagraven van de Leitenberg.

"Tien jaar na zijn bevrijding"

Uitgesproken in Dachau, op de plaats waar honderdduizenden concentratiekampbewoners uit de hele wereld hun lijden hebben ondergaan en hun bloed hebben vergoten. In onze gedachten verenigen wij hun martelaarschap met dat van allen die sneuvelden bij de verdediging van hun vaderland tegen onderdrukking.

We zweren

- om de herinnering levend te houden aan de slachtoffers van de Nazi barbarij...
- om te vechten om de terugkeer uit de vernietigingskampen te voorkomen en elke andere
middelen voor massamoord
om zich te verzetten tegen de terugkeer van de beulen, hun chefs en meesters naar hun wapens om volkeren aan te vallen en tot slaaf te maken
trouw te blijven aan de in lijden en strijd geboren verbondenheid en kameraadschap, ons in te zetten om volkeren in vrede bijeen te brengen teneinde hun veiligheid, onafhankelijkheid en vrijheid te verzekeren.

Dachau: 1933 – 1945

 

Naziconcentratiekamp

Ort des Terrors

Gedenkplaats

 

 Prisoners barracks dachau publicdomain klein

 

 

Waarom?

 

 

 

 

 

Tijdens de periode waarin het naziregime Duitsland en Europa domineerde, waren er tal van concentratie- en uitroeiingskampen verspreid over het volledige Reich en de bezette gebieden. Deze kampen, die georganiseerd waren volgens één model, streefden twee verschillende doelstellingen na: het de kop in drukken van elk verzet, alsook de eliminatie van de Joden en de zigeuners.

De waakzaamheidsplicht, die noodzakelijkerwijs gepaard moet gaan met de gedenkplicht, noopt ons ertoe deze twee verschrikkingen in onze gedachten te laten voortleven.

 

Parallel met de uitroeiing omwille van etnische redenen in de uitroeiingskampen, bestond het beleid van de Führer erin de verschillende vormen van vijandelijkheid jegens zijn regime uit te roeien door middel van het organiseren en het implementeren van een enorme verdrukkingsstructuur in de concentratiekampen. Het decreet van december 1941 beval de deportatie en de verdwijning in het grootste geheim van alle vijanden of verzetslieden tegen het Reich in het kader van de zogenaamde “Nacht und Nebel”-bepalingen (“Nacht en Nevel”). Het was een sterk element van deze repressie tegen elke vorm van verzet of oppositie vanwege de Duitse bevolking en deze van de bezette landen.

 

In deze kampen van de langzame en geprogrammeerde dood werden miljoenen gedetineerden bijeengebracht die werden geëxecuteerd, geëlimineerd, gefolterd, uitgehongerd, ontmenselijkt. De leidinggevenden van deze kampen hebben een organisatie ingevoerd met als uiteindelijk doel de vernietiging van elke identiteit, de uitputting, de dood door onophoudelijk werken en berekende uithongering. De gevangenen leverden een dagelijkse strijd om te overleven, in vrees en angst, overgeleverd aan de brutaliteiten van de bewakers en hun macht over leven of onmiddellijke dood.

 

Dachau staat ontegenzeggelijk symbool voor de misdaden tegen de menselijkheid die begaan werden in de concentratiekampen. De specificiteiten ervan maken het tot de gedenkplaats bij uitstek inzake deportatie van zij die verzet boden tegen het nazisme in geheel Europa.

 

IMG 6295

 

 

 

Dachau: een symbool

 

Verschillende specifieke kenmerken onderscheiden Dachau, symbool van de misdaden tegen de menselijkheid, van het concentratie-universum:

De duur:

Dachau was het eerste staatsconcentratiekamp van het Reich. Op 21/3/1933 publiceerde Heinrich Himmler (Reichsführer SS) het rechtstreekse order van Adolf Hitler (Führer), een persmededeling waarin de opening van een modelkamp in Dachau werd aangekondigd. Op 22/3/1933, slechts één maand nadat Hitler werd verkozen als leider van de Duitse regering (met 53% van de stemmen van het Duitse volk), begonnen de eerste gevangenen, in totaal een zestigtal en allemaal met de Duitse nationaliteit, hun gevangenschap in het kamp.

Dachau was het voorlaatste kamp dat door de Amerikanen werd bevrijd, en wel op 29/4/1945, één dag voor de dood van Hitler.

Het “modelkamp”:

Dachau werd de referentie, het model, de school van de SS-misdaad, waar toekomstige kaderleden en bewakers (Aumeier – Baer – Fritzsch – Höss – Hofmann – Koegel – Loritz – Trenkle – Weiss, …) werden opgeleid in “die Schule der Gewalt” (de School van het Geweld). Het diende als prototype voor de 1.650 concentratie- en uitroeiingskampen die later werden opgericht (infrastructuur, werking, opleiding, enz.) ( “Modells Dachau” door Theodor Eicke – Inspekteur der Konzentrationslager)

 

 

De experimenten:

Dachau was het kamp waar uitroeiingsmethodes werden uitgetest op misvormde kinderen, geesteszieken, bedlegerige mensen (Aktion T4), waarvan de “artsen” vervolgens werden overgeplaatst naar de uitroeiingskampen voor de Joden en de zigeuners.

Dachau ontsnapte niet aan de pseudomedische experimenten die werden uitgevoerd in de volgende domeinen: het injecteren van malaria en van tuberculose, hoogteziekte.

Dr Rascher, arts bij de Luftwaffe en beschermeling van Himmler, voerde experimenten uit waarbij de gevolgen van onderkoeling werden getest door onderdompeling in ijskoud water: 200 gevangenen werden aan deze experimenten blootgesteld, waarvan er 80 overleden. Ook tests, waarbij geprobeerd werd zeewater drinkbaar te maken, werden slecht verdragen door de slachtoffers, die leden onder een onlesbare dorst.

 

De gevangenneming van talrijke verzetslui:

Dachau was in eerste instantie een kamp waar Duitsers werden opgesloten die zich verzetten tegen het naziregime (politici, intellectuelen, militairen, …), maar waar later mensen uit heel Europa en de rest van de wereld, met 38 verschillende nationaliteiten, werden verzameld.

Dachau herbergde meer dan 200.000 gevangenen die afkomstig waren uit heel Europa, waarvan 84.738 na 20 juni 1944. Minstens 41.500 van hen stierven in het kamp en 160.000 werden voor het leven getekend door de folteringen, de dwangarbeid en de vernedering.

Dachau, dat oorspronkelijk ontworpen was voor een capaciteit van 5.000 gevangenen, werd permanent bevolkt door 35.000 gedetineerden, wat ten koste ging van de levensomstandigheden.

De gevangenen sliepen kop aan voet op onderstellen van bedden die 80 cm breed waren. De voeding werd beperkt tot hongerrantsoenen.

Dachau, het centrale kamp, telde 35.000 “permanente” gevangenen. Naast deze gevangenen, telde het kamp ook zo’n 40.000 gedeporteerden, die verdeeld waren over 183 Externe Kommandos (Allach – Augsburg - Kaufering - Mühldorf - Überlingen…). Het netwerk van deze subkampen, waarvan sommige permanent waren, andere tijdelijk, was speciaal gewijd aan specifieke taken, zoals de bouw van luchthavens, de opruiming van München na de intense bombardementen door de Geallieerden, de bouw van ondergrondse wapenfabrieken, de bouw van bunkers, de herstelling van jachtvliegtuigen ….

Dachau telde een groot aantal Duitse en buitenlandse katholieke priesters, die gevangen genomen waren omwille van hun vijandige houding ten aanzien van het nazisme (Pfarrerblock). Dachau telde 2.771 religieuzen, waarvan er 700 overleden en 300 verdwenen.

 


 

 

De trieste faam van de verschrikkingen:

Dachau was de plaats waar mensen werden opgehangen, waar gevangenen werden vermoord omdat ze ongeschikt waren om te werken, waar systematische executies werden uitgevoerd, waaronder die van meer dan 4.000 Russische krijgsgevangenen in Hebertshausen, enz.

Dachau was de plaats waar 583 homoseksuelen werden opgesloten en waarvan er velen werden ontmand.

Dachau was uitgerust met vier verbrandingsovens. Dag en nacht werden er lichamen verbrand. Wanneer de sterftegraad de capaciteit van de verbrandingsovens oversteeg, met name tijdens de tyfusepidemie, werden de lichamen van de gevangenen in immense graven in de buurt geworpen of opeengestapeld, zoals dat van Leitenberg waarin meer dan 7.700 lijken werden teruggevonden.

In het kamp werd een gaskamer geïnstalleerd, maar deze werd nooit in gebruik genomen (punt van discussie, van twijfel).

Dachau kende in december 1944 een tyfusepidemie, waardoor het kamp in een hel werd omgetoverd wegens het niet invoeren van isolementmaatregelen. Het gevolg was een waar bloedbad. In december 44 stierven er 1915 mensen stierven.In januari 45: 2.888. Februari 45: 3.977. Maart 45: 3.668. April: 2.625.

Wat zich afspeelde in blok 30 (het Tyfusblok) tart elke beschrijving. De SS had beslist de bewoners een “natuurlijke dood” te laten sterven. Men gaf hen nog dunnere soep, hun mantels en sandalen werden hen afgenomen, ja zelfs hun dekens. Ze werden met vijf in twee naast elkaar geplaatste bedden gelegd. In december oordeelde de SS dat de lucht niet meer in te ademen was en werden de vensters weggehaald. Hierdoor kregen de ongelukkigen nog te lijden aan bronchitis, borstvliesontstekingen, longontstekingen. “Uiteindelijk”, zo schreef Mgr. Neuhauser, “was hetgeen zich eind 1944 in Dachau afspeelde één van de afschrikwekkendste tragedies uit de geschiedenis van alle concentratiekampen.”

Dachau telde tussen 22/3/1933 en 29/4/1945 32.000 overlijdens. Meer dan 200.000 mannen en vrouwen zijn via Dachau gepasseerd

 

 IMG 6139

Dachau was ook de eindbestemming van talloze “Todesmarschen”. Omdat de geallieerde opmars in Duitsland vlot vorderde , werden vele concentratiekampen ontruimd om geen sporen achter te laten. De gevangenen werden per spoor of te voet (meestal) naar het zuiderlijk gelegen Dachau gebracht. Zij die ziek of uitgeput niet meer konden volgen werden gewoon doodgeschoten.

Een mooi, maar aandoenlijk monument in Dachau herdenkt deze gruwelijke tochten.

Ook een trein vol gevangenen uit Buchenwald werd aangetroffen in Dachau. Het transport gebeurde in open goederenwagens, wat tot gevolg had dat de meesten overleden waren bij aankomst. (Todeszug)

 

De SS:

De militaire “garde” voor het volledige kamp, inclusief de werkplaatsen, de kazernes en de directe administratie van de gevangenen, bestond uit 3.608 SS’ers. Dit precieze cijfer stond genoteerd in het notaboekje van de laatste kampcommandant, zes dagen voor de bevrijding.

De bevrijding:

Dachau werd op 29/4/1945 bevrijd. Het was 17.15 uur toen drie jeeps van het 7de Amerikaanse leger het kamp binnenreden. De bevrijders werden toegejuicht door de overlevenden, maar ze vonden er vooal stapels lijken.

Ze ontdekten de “Todeszug” (dodentrein) die van Buchenwald kwam en waarvan de beelden over de hele wereld bekend zijn.

Toen hij de horror van de kampen ontdekte, riep Generaal Eisenhower, opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten, naar zijn troepen: “Nu weten jullie waarvoor jullie gevochten

hebben.”

Het Amerikaanse leger bevrijdde die dag meer dan 30.000 gevangenen in het hoofdkamp en meer dan 37.000 gevangenen in de Sonderkommandos

De getuigenissen:

Dachau was het kamp waar de gevangenen zich groepeerden en organiseerden, zelfs vooraleer ze bevrijd werden, in het Internationaal Comité van Gevangenen, dat later omgedoopt werd tot Internationaal Dachau Comité (CID), teneinde de bewijzen en de getuigenissen van wat zich in werkelijkheid aan toegebracht leed afspeelde, te bewaren.

Dachau werd vanaf haar bevrijding gefilmd met de cinematografische middelen die de ontdekte verschrikking authentificeerde. Het bezitten van zo belangrijke getuigenissen uit een historische periode, hoe somber ze ook mogen zijn, vormt vandaag een troef voor het collectief geheugen.

Dachau is, gelijklopend met Nürenberg voor de nazi-top, de stad waar tijdens 489 processen de verantwoordelijken van de concentratiekampen werden gevonnist en veroordeeld “om, in nastreving van een collectief doel, de volgende criminele acties gestraft te zien: gruwelijkheden, lichamelijke mishandelingen, inclusief moord, stokslagen, folteringen, dood door verhongering, gewelddaden en vernederingen”

Dachau en haar verschrikkingen staan beschreven in tal van boeken:

Zamecnik Stanislav “C’était ça Dachau”

KZ-Gedenkstätte Dachau “Dachauer Hefte”

Kz Dachau 1933 – 1945”

webshop CID


 

 Nie wieder

Never again

Nooit meer